جالبکده
خودرو

لامبورگینی قسمت اول

از تراکتور تا سوپر اسپرت

اتومبیل های لامبورگینی ترکیبی از قدرت و سرعت را در ذهن تداعی می کند این شرکت که تولیدات خود را با تراکتور آغاز کرد همچنان به تولید تراکتور ادامه می‌دهد.  از ابتدای تأسیس تا به امروز که بیش از نیم قرن از آن می‌گذرد سوپر اسپرت های لامبورگینی همیشه در رده خود حرف اول را در دنیا می‌زدند.

لامبورگینی

در این مقاله از وب سایت جالبکده مرور کوتاهی داریم به صنعت خودروسازی  ایتالیا  که تا به امروز بخش درخشانی از این صنعت در جهان بوده است.

در طول این دوران کمپانی لامبورگینی چندین بار دست به دست شده که به آن‌ها نیز اشاره می کنیم.

تولد یک رویا

مدل۳۵۰GT اولین تولید شرکت لامبورگینی بود که تولیدش از ماه می سال ۱۹۶۴ آغاز شد.  پس از نمایش این خودرو در نمایشگاه اتومبیل ژنو سال ۱۹۶۴ و استقبال گسترده از آن لامبورگینی آغازی مستحکم و مصمم داشت.

این اتومبیل در ابتدا ۳۵۰GT نام داشت و توسط جیو تو بیزارینی  طراحی شده بود اما پس از کناره گیری او از کمپانی و جانشینی فروچیو لامبورگینی و جیان پائولو دالارا آن دو بر این عقیده بودند که این خودرو از نظر طراحی و زیبایی ظاهری صلاحیت تولید را ندارد. بنابراین شاسی از نو طراحی شد و بدن تغییرات زیادی پیدا کرد تا به مرحله تولید برسد اولین گاو خشمگین ایتالیایی متولد شد.

لامبورگینی

پیشرانه‌ای که بیزارینی  برای۳۵۰GT  در نظر گرفته بود ۱۲ سیلندر خورجینی ۳.۵ لیتری  که می‌توانست ۴۰۰ اسب‌بخار را در ۱۱ هزار دور در دقیقه تولید کند که پس از کناره گیری بیزارینی دالارا و فروچیو با دستکاری پیشرانه قدرت خروجی به ۲۷۰ اسب بخار کاهش پیدا کرد. لامبورگینی با ظاهر زیبای خود رقیبی برای فراری های زمانش محسوب می‌شد و از نظر قابلیت نیز تهدیدی برای فراری بود.

لامبورگینی۳۵۰GT به یاری پیشرانه نیرومند و بدنه و شاسی آلومینیومی که فقط ۱۴۵۰ کیلوگرم وزن داشت می‌توانست در ۶.۸ ثانیه  از حالت سکون به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد و در نهایت تا ۲۵۴ کیلومتر بر ساعت سرعت بگیرد. از این اتومبیل استثنایی فقط ۱۳۵ دستگاه در سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ تولید شد امروزه جواهری نایاب است.

به سوی موفقیت

اواخر دهه ۱۹۶۰ لامبورگینی۴۰۰GT جانشین ۳۵۰GT شده و در دو نمونه تولید شد.  نمونه اول که از آن با نام های۴۰۰GT یا ۴۰۰GT Interim یاد می‌شود از نظر ظاهری شباهت هایی با اولین تولید لامبورگینی داشت. پیشرانه مورد استفاده برای آن از نوع ۱۲ سیلندر خورجینی با حجم ۳.۹ لیتر بود ‌که ۳۲۰ اسب بخار نیرو تولید می‌کرد.  ۳۳ دستگاه از این لامبورگینی تولید شد که سه دستگاه بدنه آلومینیومی داشتند .

نمونه دوم این مدل که۴۰۰GT2+2 نام داشت فاصله اکسل های اش بیشتر بود و خط و سقفش هم متفاوت بود. بدنه طویل تر این لامبورگینی را قادر ساخت تا دو سرنشین را در عقب جای دهد. تغییرات اندکی که بدنه آن نسبت به۴۰۰Gt داشت نیز کاملاً محسوس بود.

لامبورگینی

این مدل در سال ۱۹۶۶ در نمایشگاه اتومبیل ژنو رونمایی شد طراحی بدنه رو همچون ۳۵۰GT کارورز یاتورینگ  بر عهده داشت.  این لامبورگینی با وزن ۱۴۷۲ کیلوگرم با گیربکس طراحی خود این شرکت کار می‌کرد.  به طور کل ۲۴۷ دستگاه از۴۰۰GT2+2 بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ ساخته شد.

یک مدل منحصر به فرد از این مدل با نام ۴۰۰GT Monza  هم ساخته شد که فقط یک دستگاه از آن تولید شد. این مدل توسط جورجیو نری و  لوچیانوبوناسینی  که از طراحانی بودند که روی پروتوتایپ شاسی و پیشرانه۳۵۰GT هم کار کرده بودند ساخته شد.

اسپادا

لامبورگینی اسپادا بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۸ تولید می‌شد.

از  این مدل در نمایشگاه ژنو سال ۱۹۶۷ رونمایی شد. هدف تولید اسپادا معرفی یک کوپه اسپرت چهار نفره بود تا طیف محصولات لامبورگینی در آن زمان را که شامل میورا و ۴۰۰GT می‌شد، پر کند.

لامبورگینی

۱۲۱۷ دستگاه اسپادا طی یازده سال تولید شد که موفق ترین تولید این شرکت در آن روزها بود. نیروی محرکه دوازده سیلندر خورجینی چهار لیتری اسپادا می‌توانست ۳۲۵ اسب بخار تولید کند. سیستم تعلیق مستقل و دیسک های ترمز برای هر چرخ از جمله جزئیات فنی اسپادا بودند. بیشتر گیربکس های اسپادا دستی بودند اما در این میان چند نمونه اتوماتیک هم دیده می شد که جزو اولین گیربکس‌های اتوماتیکی بودند که می‌توانست گشتاور و نیروی یک موتور ۱۲ سیلندر را تحمل کند.

اسپادا در طول سالهای تولید درس نمونه معرفی شد که هر یک افزایش قدرت جزئی نسبت به قبلی داشتند. تغییرات ظاهری نیز بسیار اندک بود که مهم‌ترین آن افزودن سپر جلو در سال ۱۹۷۵ با توجه به قوانین ایمنی جدید آمریکا بود. فرمان خودکار هم در سال ۱۹۷۴ به صورت آپشن برای استفاده در نظر گرفته شد.

میورا

لامبورگینی با معرفی میورا نه تنها تحولی در محصولات خود ایجاد کرد بلکه دنیای سوپر اسپرت ها را متحول کرد. این مدل بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲ تولید می‌شد و حتی الآن هم به عنوان یکی از جاودانه ترین سوپر اسپرت های تاریخ شناخته می شود.در آن زمان نسبی نیروی محرکه در وسط بدنه بین شرکت کنندگان  مسابقات «لمان»  همچون فراری LM250 و فورد GT40  به خوبی جواب داده بود.  ولی میورا اولین خودرو خیابانی بود که از آرایش موتور وسط بهره می برد.

دلارا، استانزانی و والاس سه مهندس اصلی شرکت بودند که با فلسفه ساخت خودرویی که مسابقات را فتح کند و بتواند در خیابان های شهر هم مالک اشتر جابه جا کند میورا را طراحی کردند.

این برخلاف میل فروچیو لامبورگینی بود. او عقیده داشت که تولیداتش باید نیرومند باشند نه اینکه مانند فراری اتومبیل مسابقه ای خیابانی باشند. بالاخره طرح آن‌ها با موفقیت روبه‌رو شد و طراحی میورا زیر نظر مارچلو و گاندینی  تکمیل شد و شاسی آن در نمایشگاه اتومبیل تورین در سال ۱۹۶۵ به نمایش درآمد و پروتوتایپ میورا هم سال بعد در همان نمایشگاه معرفی شد.

لامبورگینی

استقبال کم نظیر و پر شکوه از میورا و تمجید از طراحی انقلابی آن باعث شد تا ۷۶۴ دستگاه از آن تولید شود. این لامبورگینی در نسخه‌های P400, P400S, P400SV, P400Jota, P400SV/J, P400SV/J spyder  و رودستر معرفی شد که همگی با موتور ۱۲ سیلندر ۳.۹ لیتری قدرتی بین ۳۵۰ تا ۳۸۵ اسب بخار تولید می‌کردند. نکته قابل توجه در مورد P400SV/J آن است که فقط ۵ دستگاه از آن تولید شد چه اصلاحاتی در بدنه، پیشرانه ،کابین ،سیستم تعلیق آن نسبت به میورا استاندار صورت گرفته بود.

یکی از آن پنج دستگاه که توسط محمدرضا پهلوی خریداری شده بود در کنار ییکSV دیگر در کاخ سعدآباد نگهداری می‌شد. پس از انقلاب این اتومبیل مصادره شده و با راه یافتن به دبی در حراج بروکس در سال ۱۹۷۷ توسط نیکلاس کیج قیمت ۴۹۰ هزار دلار خریداری شد که گران ترین میورا تاریخ بوده است. نیکلاس کیج این ماشین را سال ۲۰۰۲ فروخت.

لامبورگینی از زمان تولید میورا و همزمان با ارائه برند جدید کمپانی به شکل یک گاو نر نام گاو ها را برای تولید آتش در نظر گرفت. میورا نام گاو نر مبارز اسپانیایی و از گونه گاو های مبارز مرتع میورا است.  این مرتع در سویا اسپانیا است و مالک آن دون  ادواردو میورا فرناندز است که به پرورش گاوهای عظیم الجثه و وحشی شهرت دارد. بنیانگذار این مرتع خوان  میورا اولین گاو میورا را در ۳۰ آوریل ۱۸۴۹ در مادرید معرفی کرد ریشه های نژاد میورا را باید در پنج نژاد اسپانیایی گیاردو( نامه مدل مشهور  لامبورگینی), کاربرا، نابارا، براگوا و بیستا ارموسا جستجو کرد

در مقابل بحران

لامبورگینی ایزلرو سال ۱۹۶۸ جایگزین۴۰۰GT شد و در طول دو سال تولید اش فقط ۲۲۵ دستگاه از آن ساخته شد. لامبورگینی برای ساخت ساسی این خودرو با بحران رو به رو بود.  چون کاروزریا تورینگ که برای لامبورگینی شاسی می‌ساخت ورشکست شد و کاروزریا ماراتزی جایگزین شرکت ورشکسته شد.  این شرکت را ماریو ماراتزی از کارمندان سابق کاروزریا تورینگ  تاسیس کرده بود.

لامبورگینی

اصل ایده بدنه این مدل فیس لیفتی از۴۰۰GT آمده بود.  عرض بیشتر، تایر های پهن تر،  کابینت جادار و دید بهتر بیرون همچنین عایق بندی صوتی بهتر از جمله مواردی بود که نسبت به۴۰۰ GT پیشرفت داشت. موتور ۱۲ سیلندر خورجینی چهار لیتری ۳۲۵ اسب بخار قدرت داشت و حداکثر سرعت ۲۴۸ کیلومتر بر ساعت می رفت. شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۶.۴ ثانیه بود اما فقط تعداد ۱۲۵ دستگاه از این خودرو تولید شد.

نمونه نیرومندترین مدل با پسوند، S در سال ۱۹۶۹ راهی بازار شد که ۲۵ اسب بخار قدرت بیشتر تولید می کرد اما گشتاور به مقدار قبلی باقی ماند. حداکثر سرعت این مدل ۱۱ کیلومتر بر ساعت افزایش و شتاب اولیه آن ۰.۲ ثانیه کاهش داشت. تغییرات ظاهری و فنی جزئی روی نمونه S صورت گرفت که شامل ورودی های هوای جلو شیشه های تیره دیسک های ترمز بزرگتر سیستم تعلیق اصلاح شده برای عقب یک دریچه بزرگ روی کاپوت که وظیفه‌اش هوارسانی به کابین بود نه موتور را شامل می‌شد.

علاوه بر این کابین و داشبورد نیز دستخوش تغییراتی شده بود. نام این مدل از گاو نر میورا گرفته شده است که در ۲۸ آگوست سال ۱۹۴۷ ماتادور معروفی به نام مانوئل رودریگز را کشت در آن زمان شخص  فروچیو لامبورگینی و برادرش ادموندو این مدل لامبورگینی را استفاده می کردند.

محله گاوبازها

در سال ۱۹۷۰ لامبورگینی نسل جدید ایزلرو  را برای مطابقت با استانداردها و قوانین جدید آلایندگی آمریکا معرفی کند که سرانجام پروژه منجر به ساخت (جاراما)  شد. جاراما یکی دیگر از تولیدات لامبورگینی بود که بازهم طراحش مارچلو گاندینی از شرکت برتونی بود.

لامبورگینی

یکی از دغدغه های فروچیو لامبورگینی نام این مدل بود که فکر میکرد با پیست جاراما در نزدیکی مادرید اشتباه شود اما در واقع این نام محله گاوبازها در مادرید است. این لامبورگینی از پلتفرم اسپادا سود می برد و شاسی نسبت به ایزلرو ۲۷ سانتی متر کوتاه تر است اگرچه وزن بیشتری دارد. دو نسخه از این لامبورگینی در طول سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶ تولید شد که عبارتند از جاراما GT با موتور ۱۲ سیلندر ۳۵۰ اسب بخاری که در سه سال اول تولید می‌شد. و جاراما GTS با همان موتور و ۱۵ اسب بخار بیشتر که سه سال دوم تولید شد. تعداد ۱۷۶ دستگاه GT و۱۵۲ دستگاه GTS  تولید شد. شخص  فروچیو لامبورگینی یک دستگاه GTS جاراما داشت که الآن در موزه لامبورگینی نگهداری می شود.

لینک مقاله مرتبط:ویکیپدیا

-بیشتر بخوانید:

پورشه ۹۱۸

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا